İskender

Elif Şafak’ın son romanı İskender’i okudum birkaç hafta önce. Elif Şafak’ın diğer okuduğum kitaplarından farklıydı bana göre.  Elif Şafak’ın okuduğum kitaplarında tasavvufla ilgili yazmasıydı beni çeken aslında. Sakinleşiyordum kitaplarını okurken. Ama bu sefer tasavvufla ilgili çok derine inmemiş. Zişan karakterini sevdim. Ama kitabın sonlarına doğru ortaya çıktı Zişan. Keşke kitabın başından sonuna kadar olsaydı.

Kitabı sıkılmadan okudum aslında. Ama hikayesi Türk dizilerine benziyordu. Zaten bizden, tanıdık bir hikayesi var kitabın. Ama hikayenin kurgu olduğu hissediliyordu. Kitapta bahsedilen ailenin gerçek hayatta da var olduklarına inanıyorum ama kitaptaki karakterlerin düşünceleri, hissettikleri gerçek hayatta, o durumları yaşayan ailelerle bağdaşmıyordu. Neyse, beğendiğim bir yazarın bu kitabını da okuyarak, kitap hakkında fikir sahibi oldum.

Bu kitaptaki en beğendiğim bölüm Zişan’ın İskender’e Cennet ve Cehennem hakkında söyledikleridir.

Zişan:  Bu dünyada çok insan düşer. Ama çok azı ta en dibe iner. Alçalan yayın dibine, biliyor musun ne var ?

İskender: Hayır.

Zişan:  Cehennem. Sen oraya gittin. Ah, ruhun alev alev. Ama öyle olmalı zaten. Çünkü korkunç birşey yaptın. Yanmalısın. Sonra yukarı çıkmaya başlarsın. Yükseliş yayı. Onun sonunda ne var biliyormusun ?

İskender:  Cennet mi ?

Zişan:  Evet, sevdiğimizde ve sevildiğimizde, bir insanın yüzünü güldürüp hayır duasını aldığımızda cennete yaklaşırız bir adımcık daha. Her gün bir ufak adım.