Bayram geldi geçti, ben birşey anlamadım...

Kuzumla birlikte yattığımız odanın penceresinden gördüğümüz manzara

Biz bu bayramı, yazlıkta olan, kayınvalidem ve kayınpederimle birlikte geçirmeye karar vermiştik. Ama düşündüğümüz gibi bir Bayram geçiremedik. Kayınpederime 2010 Aralık ayında pankreas kanseri teşhisi konmuştu ve apar topar ameliyat olmuştu. Radyoterapi, kemoterapi derken iyice yorulmuştu, İstanbul’dan bunalıp kendini Kemer’deki yazlığına attı, tabii kayınvalidemle birlikte. Kemoterapilere orada devam etti. Aydan aya halsizleşmeye başladı. Israrla İstanbul’a çağırmamıza rağmen gelmediler. Gittiğimizin ertesi günü, yani Pazar günü kuzumda karın ağrısı ve ateş başladı.

Hasta kuzucuk salıncakta uyuyakaldı...

Pazartesi günü de kayınpederimin karnındaki ve bacaklarındaki ödem arttığı için ağrısı çok oldu, apar-topar hastaneye yattı. Kocacımda babasıyla birlikte hastanede kaldı, babasına baktı. Bende evde ateşli kuzumun ateşini ibufen’le düşürmeye çalıştım. Bayram sabahında bayram olduğunu unutmuştuk bile. Kayınvalidemle alelacele kahvaltı masası kurduk, bir iki lokma birşeyler yiyip hastaneye gittik. Önce kayınpederi ziyaret ettik, sonra kuzumu acile götürdük. Ateşi düşmüştü ve tahlili de temiz çıktı. Eve dönünce karnı biraz daha ağırdı ama sonra geçti. Çarşamba akşamı kayınpederim hastaneden çıktı. Kuzum ve ben uçakla eve döndük. Aşkımda babasının ısrarla arabayla dönmek istemesi üzerine, anne ve babasıyla Perşembe günü arabayla İstanbul’a döndü. Kayınpederim ve kayınvalidem bizim eve geldiler. Yeni aldıkları bize yakın eve taşınıncaya kadar bizde kalacaklar. Eşimin halasıda hergün bizim eve gelerek, onlara ve bana yardımcı oluyor. Bizim sakin evimizde hareketli günler başladı.

Bu arada, tatile gitmeden önce bir arkadaşımın sipariş ettiği, kitap geldiğinde kendisi tatilde olduğundan okumak için aldığım “S*ktir et” kitabını okudum. Kitabı okumak istemiyordum aslında, ama kitap elime geçince “bu bir işaret olabilir” :) diye düşündüm ve okumaya başladım. Okumak istememekle haklıymışım. Herşeyi boşvermeyi öneren bir kitap. Yazar esprili bir dille anlatmış ama espri anlayışı bana uymadı. Velhasıl kitabı beğenmedim. Kitapta çocuklarla ilgili bölüm enteresan geldi ama benim uygulayabileceğim birşey değil.  O kadar sabrım yok maalesef...

Ebeveynliğe s*ktir et bölümünden;

"- Kendi başına bırakılan bir çocuk bağırmayı bırakacak ve yine sessiz olacaktır.

- Kendi başına bırakılan bir çocuk sızlanmayı bırakacak ve yine mutlu olacaktır.

- Kendi başına bırakılan bir çocuk restoranda bir oraya- bir buraya koşturmayı bırakacak, masaya gelip yemeğini yiyecektir.

Kendi başına demekle tek başına bırakılmasını değil de onları kontrol etmeden bırakmanızı kastediyorum.

Hadi, daha az kontrol etmeyi bir deneyin. Çocuğunuza bir şeyi yapmamasını söylemek ya da onu durdurmak üzereyseniz, sadece kendinizi tutun ve bu sefer işe karışmadan beklemenin ve karışmadıığınızda ne olacağını görmenin işe yarayıp yaramadığını bir sınayın."