Emre kuzusu okula başladı. Ben ilk anne olduktan sonra annelikle ilgili ikinci travmamı yaşıyorum. Hayatım yine alt-üst oldu. 1. sınıfta okuma-yazma öğrenecek, çok sıkıntılı geçmez diye düşünüyordum ama yanılmışım. Gerçekten çok zor bir dönemden geçiyorum. Çok sabırlı olmam gerekiyor, sakin olmam gerekiyor. Ama zorlanıyorum.
Çok yoğun geçiyor günlerim. Sabah gözümü açar açmaz koşturmaya başlıyorum. Mutfağa koşuyorum. Emre'ye kahvaltısını hazırlıyorum. Bir gün tost, bir gün krem peynirli ekmek, bir gün nutella'lı ekmek, vs... Yanında içmesi için süt ılıtıyorum ocakta. Emre'yi uyandırıyorum. Kahvaltısını babasının eşliğinde yerken, beslenmesi için sandviç yapıyorum, bazen kek, kurabiye koyuyorum. Bunlara ek olarak çerez veya meyve hazırlıyorum. Yanında da 2 kutu süt ve su koyuyorum. Sonra giydiriyorum.Kuzu hazırlandıktan sonra kendim alelacele giyiniyorum. Koşarak evden çıkıyorum, trafiğime kavuşuyorum. 1 saatte işyerine ulaşırsam şanslıyım ! Akşam 18.30'da işten çıkıp, yine 1 saat civarı trafikte mücadele ettikten sonra eve ulaşıyorum. Allahtan Emre akşam yemeğini yemiş oluyor. Bizde birşeyler yiyoruz. Sonra Emre'nin ödevlerini yapmaya başlıyoruz. Anlamadığı zaman, yoruldum dediği zaman derin nefes almaya, ona kızmamaya, söylenmemeye çalışıyorum. Ödevini bitirmesi için, oyalanmaması için çabalıyorum. Ödevi bitince biraz çizgi film izliyor. Sonra yatmaya gidiyoruz birlikte. Bu aralar öğrendiği kelimelerle ilgili okuma kitabını okuyoruz yatakta. Uyuyana kadar, yanında yatıyorum. Uyuduktan sonra kalkıyorum yanından. Sağı-solu, mutfağı toparlamaya çalışıyorum. TV izlerken uykum geliyor. Kendim için kitap okumaya fırsat bulamadan uyuyorum... Çok yoruluyorum....
Allah yardımcın olsun, bu kadar hızlı tempoyu ben okurken yoruldum.. Umarım en az yorgunlukla geçerirsiniz günlerinizi. Sevgiler..
YanıtlaSilHayırlı olsun canım,Emreye ömür boyu başarılar diliyorum..
YanıtlaSil1.sınıf en zor sınıf,hem anne,hem yavru hem de öğretmen için..
İlk zamanlar atlatılınca gerisi kolaydır :) Emre de çok gayretli maşAllah,inanıyorum en kısa zamanda öğrenir ve sen de bir nebze rahatlarsın..
Kurabiyelere gelince..
Çok üzüldüm inan,ne desem bilmiyorum,tarifi düzelttim hemen..
Umarım diğer denemede başarılı olursun canım..
Kolaylıklar diliyorum..
Sevgilerimle..
Allah yardımcın olsun canım..ama geçecek bu günler onu düşünerek telkinlerde bulun kendine..
YanıtlaSilDidemcim,bu günler de geçecek diyeceğim ama herhalde yenileri eklenecek...
YanıtlaSilEn iyisi bununla yaşamayı öğrenip,keyf almaya ve alışmaya bak:))
Sonuç hem senin hem oğluşun için iyi olacaktır...
Didemcim,
YanıtlaSilaynı tempo devam. Bazen ben yapamayacağım galiba diyorum. Çok dik bir yokuş tırmanıyorum gibi geliyor. bu akşam çok ağladım. eski halime dönmemek için direniyorum.
bir de yalan söylemeye başladı. eskiden hiç böyle bir huyu yoktu. bakalım napıcaz..
yalnız değilsin, aynı durumda olanlardan biriyim. koştur koştur nereye kadar diyorum bazen. o yüzden kaçamak yapmam lazım :))
YanıtlaSilBir arkadaşım geçen gün çok zor bir hayatımız var bizim dedi.Oturdum düşündüm gerçekten öyle.Bazen bu koşturmanın içinde nefes almakta zorlanıyorum.06,10 kalk ve gece 00,00 kadar hep seyir halinde olmak insanı yoruyor,eksiltiyor.O yüzden sizi anlıyorum desem sadece...
YanıtlaSilNot:Neye tahammülüm yok biliyor musunuz 3 ay tatil yapıyorlar gezip tozuyorlar sonra evine geldikleri ikinci gün ay ben çok yorgunum, ben çok mutsuzum.Sadece bir dön bak çevrende ne hayatlar var demek istiyorum
Güzel yanlarını okurken iyi de bu zorlukları okurken ne diyeceğimi bilemiyorum. Gerçekten annelik müthiş fedakarlık misteyen bir şey... Bende ne çocuk ne de eş yokken ben hiçbirşeye yetişemiyorum, bir de senin yaptıklarını yapsam herhalde üstesinden gelemezdim...
YanıtlaSil