Son birkaç yazdır zorlanıyorum. Kuzum annemle birlikte haftaiçi abimlerde kalıyor. Annem abimin 1,5 yaşındaki bebeğine baktığı için orada kalıyor. Kuzum da abimin 10 yaşındaki büyük oğluyla birlikte vakit geçiriyor. 1,5 yaşındaki bebeklede keyifli vakit geçiriyor. Ama ben oğlumu çok özlüyorum. Her akşam üzeri telefon açıp gelmesi için yalvarıyorum, o da bana kalmak için yalvarıyor. Sonra haftasonları bizi özlediği için sanırım, kaprisli, sürekli konuşan, bizi yanından ayırmak istemeyen bir çocuk oluyor. Her yaz sonu “birdahaki yaz bakıcı tutacağım ve kuzum evinde duracak” diye karar alıyorum. Sonra yaz yaklaştıkça, yabancı biriyle Emre evde ne yapacak, sıkılır. Abimlerde 2 çocuk var, onlarla daha güzel vakit geçirir diye düşünüyorum. Kararımdan vazgeçiyorum. Seneye yaz okuluna göndermeyi planladık babasıyla. Bakalım fikrimizi değiştirecekmiyiz :)
Emre’nin evde olmadığı akşamlar sürekli Emre’yle ilgili konuşuyoruz. Emre’nin söyledikleri bilgiç bilgiç sözlerine gülüyoruz. Yanımızda olsa, sarılsak diyoruz, hüzünleniyoruz. Oğlum da hüzünleniyor bizden ayrıyken. Abimde 3 gece kaldıktan sonra (Salı akşamı almaya gitmiştik ama eve gelmek istemedi) Perşembe akşamı eve zorla getirdik. Akşam yattığımızda “iyiki varsın canım annem, güzeller güzeli annem” dedi, sonra sarılıp ağlamaya başladı. Çok üzüldüm, benimde gözlerim doldu. Beni çok özlediğini, aklına geldiğimde anneannesine sarıldığını söyledi. Çok üzüldüm. Bu hafta her akşam eve gelmesini istediğimi söyledim. Önce kabul etti. Pazartesi akşam üzeri telefon açtı. “Anne bu gece burada kalabilirmiyim lütfen” diye izin istedi. İzin verdik. Bizde sinemaya gittik. Dün akşam eve geldi. Bütün gece bize sarıldı, öptü. Ellerimizi, yanaklarımızı, parmaklarımızı öpüp durdu. Uyuyana kadar yanında yatmamı istedi. Kırmadım kuzumu. Biraz sohbet ettik. Sonsuz sayıya taktı bu aralar. Sonsuz sayı kaçtır diye soruyor. Bilinmiyor diyorum, sonsuzdur diyorum ama yetinmiyor. "Sonsuz sayı var ama ben kaç olduğunu bilemiyorum diyor" ciddi bir sesle J Sonra geç oldu deyip, uykusu fazla açılmadan uyumasını istiyorum. Sabah evden çıkarken akşam kalabilirmiyim diye pazarlık yapıyordu yine. Onun dediği oldu, bu gece de orada kaldı. Bizde akşam yemeğini dışarıda yedik, biraz alışveriş yaptık. Kuzumla ilgili konuştuk bol bol :)
didemcim, ne güzel bir yazı olmus.
YanıtlaSilduygu dolu. Butun kıs birlikte olacaksınız, onun ıcınde buyuk degısıklık. bende kucukken yazları babaannemde kuzenlerimle vakıt gecırmeyı cok severdım, hıc eve donmek ıstemezdım. o gunlerı hala unutamadım. her yaz aklıma gelır.
melısa'da okula gıtmek ıstemedı, bu hafta , her sabah agladı, bırlıkte evde kalalım dıye, anneanneyle de kalmak ıstemıyordu, ama bu sabah onunla kalmaya da razı oldu, ama yıne gonderdık. yarın bakalım, anneanneyı razı edersek ona bırakıcam, yoksa ben gıtmeyıp evde onunla oturucam..
emrenın fotografları cok guzel. ozlemısız, sakın afacanı. :)
Emre ile ilgili düşüncelerini bence biraz oluruna bırak , biraz onun istediği gibi , biraz sizin istediğiniz gibi yürütmeye çalışın,derim.
YanıtlaSilZor durumlar ama yapılacaklar kısıtlı.
Emre orada mutlu oluyor siz de baş başa olmanın tadını çıkarın bence;)
İnsanın kendine de vakit ayırması lazım , değil mi Didemcim ?
Çok sevgiler...
Zeynepcim, yorumundaki desteğin için teşekkür ederim. Her anne benzer sorunlar yaşıyor çocuğuyla ilgili. Sürekli yanımızda olsalar, kendimize zaman ayıramıyoruz. Ayrı kaldıklarında endişeleniyoruz, evhamlanıyoruz belkide. Natali'nin dediği gibi, oluruna bırakmak lazım, Emre orada mutluysa bekar hayatımızın tadını çıkarmak lazım :) TEşekkür ederim yorumlarınıza :)
YanıtlaSil